***
Papież Leon XIV od 6 do 12 czerwca przebywa z pielgrzymką w Hiszpanii.
Otaczajmy Papieża naszą modlitwą, aby ta posługa przyniosła liczne owoce.
***
Ksiądz prof. Waldemar Chrostowski świętuje JUBILEUSZ 50-lecia KAPŁAŃSTWA.
Msza Święta 7 czerwca o godz. 13:00. serdecznie zapraszamy…
***
X niedziela zwykła 7 VI 2026 r.
- Dziękujemy Bogu i cieszymy się, że ksiądz prof. Waldemar Chrostowski obchodzi złoty jubileusz kapłaństwa. Zapraszamy na Eucharystię dziś o godz. 13:00. Razem z ks. Waldemarem Eucharystię sprawować będzie ks. Władysław Jabłoński obchodzący 55-lecie kapłaństwa oraz ks. Proboszcz obchodzący 45-lecie kapłaństwa. Serdecznie zapraszamy.
- Dziś obchodzimy w Warszawie Święto Dziękczynienia. O godz. 12:00 w Świątyni Opatrzności Bożej zostanie odprawiona uroczysta Msza Święta koncelebrowana z udziałem Episkopatu Polski. O godz. 7:40 z placu Piłsudskiego wyrusza procesja z relikwiami Błogosławionych, o godz. 10:45, dojdzie do kościoła ojców Barnabitów ul. Sobieskiego 15, a przed godz. 12:00 dojdzie do Świątyni Opatrzności. Zachęcamy do udziału w tych uroczystościach.
- Po Mszy Świętej są dziś zbierane do puszek ofiary na wystrój świątyni Opatrzności Bożej w Wilanowie. Bóg zapłać za każdą ofiarę.
- Trwa Oktawa Bożego Ciała – procesję łączymy z Nabożeństwem Czerwcowym o godz. 17:40. Uroczyste zakończenie Oktawy w najbliższy czwartek połączone będzie z błogosławieństwem wianków po zakończeniu procesji. Jeszcze raz serdecznie dziękujemy Wszystkim za świadectwo wiary dane przez liczny udział w procesji Bożego Ciała.
- Jutro w Liturgii przypada wspomnienie św. Jadwigi, królowej, we wtorek rocznica poświęcenia Archikatedry Warszawskiej a w czwartek wspomnienie św. Barnaby, apostoła.
- W piątek będziemy obchodzić Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa, a w sobotę Niepokalane Serce Maryi. W piątek, z racji Uroczystości Najświętszego Serca Pana Jezusa, można spożywać pokarmy mięsne.
- Prace konserwatorskie w lewej nawie naszej świątyni zmierzają do zakończenia. Jutro jest zaplanowana komisja konserwatorów stołecznych. Bardzo serdecznie dziękujemy za wszystkie ofiary przekazane na prace renowacyjne. Dziękujemy Parafianom i Przyjaciołom naszej Parafii za życzliwość i pomoc materialną, dzięki której możemy kontynuować te prace.
- Dzienny Dom Opieki Medycznej – miejsce, w którym osoby starsze i niesamodzielne otrzymują wsparcie w ciągu dnia. Rekrutacja: Warszawa ul. Grójecka 118/120; tel. 796 796 590 www.pkps.org.pl
- Wszystkim życzymy błogosławionego czasu.
Z Dzienniczka siostry Faustyny
O, niewyczerpane źródło miłosierdzia Bożego – rozlej się na nas! Dobroci Twojej nie ma granic. Utwierdź, o Panie, moc miłosierdzia swego nad przepaścią nędzy mojej, bo nie masz granic w zmiłowaniach swoich. Dziwnym i niedoścignionym jest miłosierdzie Twoje, zadziwiające umysł ludzki i anielski. (Dz 819)
SŁOWO ARCYBISKUPA METROPOLITY WARSZAWSKIEGO
NA ŚWIĘTO DZIĘKCZYNIENIA 7 CZERWCA 2026
Siostry i Bracia, Drodzy Przyjaciele Opatrzności Bożej!
Dzisiejsza Ewangelia stawia przed nami Mateusza – człowieka, który siedział w komorze celnej, w miejscu swojego bezpiecznego, choć pewnie mało chlubnego biznesu. Jezus go stamtąd wyrywa jednym krótkim wezwaniem: „Pójdź za Mną!” (Mt 9,9). To spotkanie zmienia wszystko w jego życiu. Mateusz nie staje się teoretykiem wiary, ale świadkiem. Wstaje od stołu i idzie za Kimś, kto zobaczył w nim coś więcej niż tylko grzesznika. Jako jeden z dwunastu apostołów, stał się bezpośrednim świadkiem cudów, nauczania, śmierci oraz zmartwychwstania Chrystusa.
Co to właściwie znaczy być świadkiem dzisiaj? Świadek to nie jest ktoś, kto wyuczył się formułek na pamięć. Świadek to ktoś, kto widział, słyszał i dotknął – ktoś, kto był obecny przy jakimś zdarzeniu. Można by pomyśleć: „Łatwo było apostołom, oni widzieli Chrystusa!”. Ale przecież my nie widzieliśmy Go fizycznie. Jak więc mamy świadczyć?
Możemy być świadkami Jezusa tylko wtedy, gdy się z Nim przyjaźnimy. Przyjaźń to nie jest znajomość na odległość. W języku łacińskim słowo amicus (przyjaciel) pochodzi od amare (kochać). Przyjaciel to ktoś, kto wie o Tobie wszystko – zna Twoje najskrytsze brudy, najtrudniejsze myśli – i mimo to nie przestaje Cię kochać. On nigdy nie wykorzysta tej wiedzy przeciwko Tobie.
Jezus mówi do nas: „Już was nie nazywam sługami (…), ale nazwałem was przyjaciółmi” (J 15,15). Świadectwo to po prostu opowiedzenie innym o tej przyjaźni. Najmocniej świadczymy wtedy, gdy nawet nie wiemy, że to robimy – po prostu żyjąc jak ludzie, dla których Chrystus stoi w samym środku życia. Święty Franciszek zachęcał braci: „Zawsze głoście Ewangelię, a gdyby okazało się to konieczne, także słowami”. Często nie zdajemy sobie sprawy, że ktoś obserwuje nasz sposób radzenia sobie z trudnościami i czerpie z tego siłę do własnych walk. Nasze życie jest bowiem księgą, która inspiruje innych nie tylko wtedy, gdy ją uroczyście otwieramy. Ale może być jedyną Ewangelią, którą ktoś przeczyta.
To nasze wspólne świadectwo ma w Polsce swoje szczególne miejsce – Świątynię Opatrzności Bożej w Wilanowie. To wotum naszego narodu, obiecane Bogu dawno, ale realizowane dopiero dziś, dzięki wrażliwości naszego pokolenia i mądrości moich poprzedników. W tym roku obchodzimy piękny jubileusz: 10 lat od chwili otwarcia drzwi Świątyni dla wiernych. Ten kościół to nie jest tylko architektoniczny monument z betonu i kamienia. To miejsce, które ma nam przypominać, że nie jesteśmy rzuceni w wir świata sami – że Bóg prowadzi nas w sposób dyskretny, ale bardzo wyraźny.
Hasło tegorocznego, obchodzonego już po raz 19. Święta Dziękczynienia brzmi: „Dziękujemy za świadectwo wiary”. W tym dniu wprowadzamy do Sanktuarium powstającego na warszawskim Wilanowie relikwie bł. Bolesławy Lament, założycielki Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny, oraz męczennika II wojny światowej, pallotyna, bł. Józefa Stanka. Ich życie było radykalnym świadectwem przyjaźni z Bogiem. Bł. Bolesława Lament, gdy siostry były prześladowane podczas rewolucji bolszewickiej, z niesamowitym spokojem powtarzała: „Bóg sam wystarczy”. Czy nie jest to najpiękniejsze świadectwo zaufania Bożej Opatrzności? A gdy mój współbrat prowadzony był przez Niemców na szubienicę w samym środku piekła 1944 r. na warszawskim Powiślu, z pętlą na szyi błogosławił jeszcze rannym żołnierzom i cywilom, czyniąc znak krzyża. Obydwoje, bł. Bolesława i bł. Józef, dołączają do czczonych w Świątyni Opatrzności Bożej polskich świętych i błogosławionych. Chcemy, aby z tego miejsca, warszawskiego Wilanowa płynęło narodowe dziękczynienie za wolność, za wiarę i za każdego z Was. By ta Świątynia była też miejscem zawierzenia tego, co przed nami.
Dzisiejsze drugie czytanie mówi o Abrahamie, który „wbrew nadziei uwierzył nadziei”. To wezwanie dla nas, byśmy nie bali się przyszłości. Przed nami wielki Jubileusz Odkupienia 2033. Moim gorącym pragnieniem jest, aby to właśnie Świątynia Opatrzności Bożej stała się miejscem naszego wspólnego, narodowego dziękczynienia za ten jubileusz. Zapraszam także wszystkie środowiska katolickie, by chciały tu obchodzić swoje ważne rocznice i składać dziękczynienie Opatrzności.
Dziękuję Wam za to, że tworzycie tę wielką rodzinę wspierającą materialnie i duchowo budowę tego narodowego Sanktuarium. Dzięki Waszej ofiarności udało się w ostatnich latach przeprowadzić adaptację akustyczną wnętrza o ogromnej kubaturze, by Słowo Boże oraz muzyka organowa docierały do wiernych w niezakłócony sposób. Dla wiernych zostały udostępnione kaplice: Maryjna oraz Najświętszego Sakramentu, w prezbiterium zawisła wymowna figura Chrystusa Zmartwychwstałego, a w Panteonie Wielkich Polaków powstało Mauzoleum Prezydentów RP na Uchodźstwie.
Dzięki powstającemu Sanktuarium wielu ludzi odkrywa, jak troskliwa jest Boża Opatrzność. Proszę Was dziś o dalsze wsparcie tej budowy. Pragniemy, aby wnętrze sakralne Świątyni nabrało pełnego wyrazu artystycznego. Ufam, że w najbliższym czasie uda się rozpocząć prace projektowe nad koncepcją wystroju i jego realizacją. Mam jednak świadomość, że rozwój duchowy, jak i materialny tego miejsca, jest możliwy tylko dzięki współpracy naszej wspólnoty. Za każdy dar serca już teraz dziękuję.
Pamiętajcie, że – jak uczył papież Franciszek – najważniejsze świadectwo składacie wtedy, gdy nawet nie wiecie, że je składacie. Po prostu żyjąc uczciwie, kochając szczerze i stawiając Jezusa pośrodku swojego życia.
Z serca Wam błogosławię na drogę Waszego codziennego świadectwa.
Z miłością w Chrystusie
✠ Adrian Józef Galbas SAC
Arcybiskup Metropolita Warszawski